خانه ی دوست اینجاست

من تو را منتظرم

تو نمی دانی که من
پی یک لحظه دیدار تو هر شب
از لب پنجره و بام ، به صد نقطه دیگر
به چه شوری به چه شوقی
به چه دلشوره و حالی
قدم اندر پی ِ بوی ِ شکن ِ زلفِ تو دارم

تو نمی دانی که من
بهر احساس حضورت به کنار دل غمدیده ی خود
همه اوقات و اماکن که در آن
ذره ای از دل مجنون من آنجاست
به دعایت گذرانم
که تنت سلام و ناز و دلت شاداب باد

ای که تو
همه ی وسعت قلبم تسخیر
ای که احساس مرا از خود
و دلم را حیران

تو چرا رخ ننمایی
تو چرا رخ ننمایی که به یک دیده ی تو
همه آثار غم از غمکده ی جان برود
تو چرا رخ ننمایی، که شبی تا به سحر
پرتو نور تو این شام غریب دل من
چون نهاری متجلی دارد

من تو را منتظرم
من تو را منتظرم.

+نوشته شده در سه شنبه بیست و دوم بهمن 1387ساعت21:55توسط رمضانی |

گل من یاسمن است

گل من یاسمن است

آنکه هر لحظه به یادش هستم،

گل من قلب ظریفی دارد

به همانند نور

و که شاید مهتاب

گل من بر لب پنجره عشق

آشکارا می خواند

گل من بر لب دریای بزرگی است، که صبح

با نوای من و موسیقی آب

به برِ دفتر عشاق قدم می تازد

گل من نغمه قلبم

و همه چهچه بلبل عشق،

از فراسوی مکان می شنود.

اوست که از عمق وجودم آگاه است

همه را می داند

او همه فاصله ها را پل زد

غصه ها را شادی

گریه ها را خنده

و تبسم را لبخند

و مرا شور و شعف های زیادی بخشید

من به او مدیونم

من به هنگام سحر

گل خود را به لب پنجره سبز دعا می خوانم.

من گلم را شادی

و بقایی چون کاج

لحظه سبز شکفتن را صد بار (صد سال)

و هزاران بار خنده

از خدایم به دعا می خواهم

گل من یاسمن است.

+نوشته شده در دوشنبه هفتم بهمن 1387ساعت20:30توسط رمضانی |

خانه ی دوست اینجاست

+نوشته شده در چهارشنبه دوم بهمن 1387ساعت22:0توسط رمضانی |